Przeziębienie się trzyma mocno. Przynajmniej jakiś stały związek w moim życiu. Szkoda tylko, że chory ten układ. Objawia się teraz to napadami, a to kataru, a to kaszlu, albo znowu boli mnie gwałtownie gardło. Stan ten bym określiła: do życia za mało, do śmierci za daleko. Czy to już mi zostanie na zawsze? Na szczęście mogę iść do pracy, nie bolą mnie już mięśnie ani głowa, bo starannie łykam paracetamol, ale muszę się pilnować, aby gwałtownie nie zacząć kaszleć u klienta. Wczoraj u jednego np myłam okna na zewnątrz, co na pewno mi nie pomogło, mimo że ciepło się opatuliłam.

Poszłam wczoraj na siłownię, bo ile to można nie ćwiczyć, ciągle mi coś wypada, a to urlop w Polsce, a to Paryż, a to niewyspana byłam, a to chora. Starałam się nie spocić za bardzo. Czułam się nawet dobrze, potem te okna chyba mnie dobiły i mamy taki status quo: zdrowa nie jestem, ale bardzo chora też nie.

Chyba wolałabym normalną grypę z dreszczami i gorączką. Położyłabym bezkarnie się do łóżka na 3 dni, wygrzała, wypociła, a tak mogę tylko liczyć, ze sobie poleżę po pracy. Albo w niedzielę. z tym, że nie tą. Dziadek mnie wyciąga na oglądanie jakiegoś silnika parowego. Kiedyś mi opowiadał jak to osuszali coś za pomocą takich silników, uprzejmie się zainteresowałam, bo grzeczna jestem i słucham jak się do mnie mówi i teraz wpadłam jak śliwka w kompot, bo jedziemy. Stanowczo muszę potrenować asertywność.

Przyjechałam wczoraj od klienta i zabrałam się za sprzątanie, chociaż miałam pójść na siłownię. W pokoju jednak miałam taki burdel, że jeszcze trochę to by odwiedziła mnie Perfekcyjna Pani Domu. Z szufelką.

Ułożyłam ciuchy w szafie, kosmetyki do pudełeczka, co niepotrzebne wyrzuciłam. Odkurzyłam, zmyłam podłogę i mogłam się wreszcie zrelaksować. I tak nie jest tak na 100% porządnie, bo jak się ma tylko jeden pokój do dyspozycji to jest w nim wszystko. Na małej suszarce pranie, a w rogu miska z ubraniami, które uprały się z różowym sweterkiem i lekko zafarbowały…Na parawanie dosusza się ręcznik. W rogu buty, które już nie mieszczę się w szafie. Torby i torebki wiszą gdzie się da.

Na razie muszę jednak wytrzymać, bo na własne mieszkanie szanse małe. Na ostatnie, jakie ogłoszono na portalu z mieszkaniami socjalnymi zgłosiło się przeszło 2200 chętnych… Za 2 lata może moje szanse się zwiększą, bo często trzeba mieć tyle stażu. Szkoda, że nie zapisałam się na to mieszkanie od razu jak mnie dziadek zameldował, miałabym już rok stażu.

Oczywiście on twierdzi, że to iż na mieszkanie tu się czeka czasami i 12 lat to wina imigrantów. Ale ja też przecież jestem imigrantką…

Jeszcze o Paryżu zdań kilka, bo było parę komentarzy i stwierdziłam, że za dużo by pisać. Popełnię osobny wpis.

Ja też, jeszcze w zeszłym, słyszałam, że w Paryżu niebezpiecznie i brudno. Ostrzeżenia były na tyle mocne, że zaczęłam się zastanawiać, czy warto narażać życie. We cztery nie było strach jechać i nie żałuję.

Oczywiście pewnie są w Paryżu dzielnice, w które lepiej się nie zapuszczać nawet w biały dzień o ile się nie jest tubylcem, zwłaszcza na przedmieściach. W każdym jednak mieście w Polsce są takie miejsca. Ja się nie czułam absolutnie zagrożona, a torebkę to mogą mi wyrwać w metrze w Warszawie też. Chyba, że coś się zmieniło i w Polsce już nie kradną wcale, to przepraszam bardzo.

Nie było wcale brudno. Lotnisko Orly duże i nowoczesne, bardzo przestronne w porównaniu z lotniskiem na Schipholu. Metro wiadomo stare, ale też czysto. Na placu wokół Łuku Triumfalnego kosze na śmieci. W parku czysto i kulturalnie. Na Polach Elizejskich także. W okolicy naszego hotelu, który był położony dalej od centrum może niezbyt już pięknie, ale nadal czysto. Łaziłyśmy tam też po nocy i żaden z osobników nas nie zaczepiał. Jeśli ktoś się może czuć zagrożony to przez fakt, że na ulicach widać ludzi o różnym kolorze skóry. I w tym bym upatrywała opinii, że w Paryżu brudno.

Zaprawdę powiadam Wam, że najbrudniejszym miastem jakie widziałam w życiu było Glasgow. Byłam bardzo nieprzyjemnie zaskoczona, że na ulicach, przed blokami, na przystankach jest taki syf. Ale Wyspiarze właśnie wyglądali na takich co to do higieny nie przywiązują uwagi: ani osobistej, ani otoczenia. Tyle, że sympatyczni.

Jeśli ktoś więc chce przekonać się na własną rękę serdecznie polecam. Ja na pewno pojadę jeszcze raz.

Jest niedziela wieczór. Kładę się zrelaksowana, po mile spędzonym dniu do łóżka. Telefon mam wyciszony, ale słyszę wibracje: jest 22.30. Dzwoni polski numer. Pierwsza myśl: bank albo windykacja. Odparłam jednak ją szybko, bo nawet jeśli to przecież nikt nie dzwoni z banku o tej godzinie w niedzielę. Druga myśl, znacznie bardziej niepokojąca: coś się stało bratu. Ponieważ po okresie zaległości mam traumę i nie odbieram numerów, których nie znam, czekam. Jak coś pilnego to napiszą. I rzeczywiście dostaję sms. Nie w sprawie brata…

Jakoś tak przed wakacjami odpowiedziałam na apel znajomej koleżanki z FB i zgłosiłam się społecznie do moderacji jednej z grup. Praca polega generalnie na przeczesywaniu Facebooka i wrzucaniu odpowiednich postów na jedną, wspólną grupę. Dostałam dostęp do służbowego FB, województwo do zrobienia i zaczęła się orka. To trochę monotonna praca, ale ja lubię czasami takie. Tematyka szczytna. Tylko, że trzeba codziennie godzinę co najmniej poświęcić. A nie chce się albo człowiek ma ochotę gdzieś wyjść. Jak gdzieś zabałaganiłam to po 2 dniach kląć w żywe kamienie, to że chciało mi się gdzieś wychodzić, odrabiałam zaległości. Podczas urlopu ktoś mnie musiał zastąpić. Nawet myślałam, że na dłuższą metę to męczące i zrezygnuję z tej dobroczynnej działalności po Nowym Roku.

I to był telefon od jednej z koleżanek, z innego województwa, w sprawie posta, który wrzuciłam na wspólny czat, bo był z pogranicza. Z myślą, aby ta druga laska też wrzuciła u siebie. Zamknęłam laptopa i poszłam spać.

Ja przepraszam bardzo, odrobiłam swoją działkę. Na więcej nie mam czasu, ale wiem że inne osoby dzielą te posty na czworo wrzucają na inne grupy, siedza po kilka godzin. Każdy robi to co lubi. Ja robiłam tyle ile mi powiedziano, a nie powiedziano, że ktoś będzie do mnie dzwonił po 22. Nie jestem w końcu konsultantem premiera ds wojny atomowej. Nikt nie umarł, nie było żadnego wypadku, a ja nie jestem lekarzem czy strażakiem. Odpisałam lasce, że ja już śpię, bo jutro wstaję wcześnie, ale to jej nie zniechęciło, bo zadzwoniła raz jeszcze. Mam odebrać, to ona mi wyjaśni co zrobić. Skończy się tym, że spać pójdę o północy i znowu będę żywe zombi.

Znowu zgodziłam się na coś, bo myślałam, że pomogę, a lubię pomagać o ile się na czymś znać, ale i tak weszli mi na głowę. Napisałam rano do laski, żeby na przyszłość nie dzwoniła do mnie po 22, a do koordynatora, że ja rezygnuję, potrzebna osoba bardziej zaangażowana.

Muszę zdecydowanie popracować nad swoją asertywnością. Albo może to ja przesadziłam z reakcją???

Wypad do Paryża udał się. Pogoda wyjątkowo dopisała i było bardzo ciepło. Samolot w obie strony odleciał planowo, nikt się nie zgubił. Teraz doszłam do wniosku, że jednak pociąg był lepszym pomysłem, bo zatrzymuje się w centrum i nie trzeba płacić 13 euro za dojazd specjalnym autobusem, a jedynie 1.90.

Dziewczynom się podobało, teraz chcą do Rzymu. Ja jednak nie jestem pewna, bo minusem było to, że jak się jedzie w kilka osób to się trzeba dogadać. Przez to nie zobaczyłam tego wszystkiego co chciałam. Sobie chyba pojadę do Paryża osobno, już sama. Poza tym rola przewodnika jest męcząca, bo to ja sprawdzałam jak i czym dojechać, pomagałam kupować bilety, a nawet zamawiać kawę. Żadna bowiem okazuje się, nie wie jak jest określona zwykła czarna kawa w menu, a czasami nie wiedziały co chcą zjeść i co to jest carbonara. Najlepszą knajpką okazała się włoska pizzeria, ale menu było po francusku i musiałam im tłumaczyć co jest co. Niektóre określenia są uniwersalne jak np ta nieszczęsna kawa to po prostu americano, ale to trzeba gdzieś chodzić. Poza tym jak coś nie wiedziałam po francusku to sobie pomagałam w angielskim albo dopowiadałam inteligencją 😉 Dziewczyny natomiast w językach słabo…

Zrobiliśmy trochę fotek, przeszliśmy się Polami Elizejskimi i o północy wylądowałyśmy w Amsterdamie. Rano szłam na ósmą do klienta, nie dałam sobie dnia odpoczynku, co było błędem, bo do teraz dochodzę do siebie. Jednak się pracuje na swoim to się nie zarabia podczas urlopu. Teraz muszę nadrobić.

Poza tym w ogóle nie rozumiem pretensji, że w Paryżu jest brudno i niebezpiecznie. Z ostrzeżeń sprawdziło się tylko to, że drogo. Jednak dla mnie nie aż tak szokująco, bo w Holandii też nie jest tanio. Drogo jest może dla kogoś kto przyjechał z Rzeszowa i porównuje ceny z polskimi. Nikt nas też nie chciał napaść, ani nic wyrwać, ani na nic naciągnąć. Rozumiem, że dla zwykłego Polaka może być szokujące to, że w Paryżu widzi się tak wiele osób o różnych kolorach skóry, ale w Holandii się do tego przyzwyczaiłam. Brudno nie było bardziej niż w Łodzi. Żadnych walających się śmieci nie widziałam. Byliśmy i w centrum i poza centrum więc mam porównanie. Pewnie są w Paryżu lepsze i gorsze dzielnice, ale to tak jak wszędzie.