Nieprzedłużenie umowy

czterdziestkaa1 komentarz

Moja sytuacja zawodowa wygląda tak, że pojechałam na urlop, a po powrocie zgłosiłam, że jestem chora. Zrobiłam badania, które przed urlopem zlecił mi lekarz. Powiadomiłam też w piątek bezpośrednią przełożoną, że w najbliższym tygodniu nadal mnie nie będzie. Późnym dostałam wieczorem dostałam w nagrodę maila, że firma nie przedłuża ze mną umowy, ewentualnie szef jest otwarty na inną współpracę. Nie za bardzo rozumiem tego, bo skoro nie chcą mnie w jednej firmie, to co mi chcą zaproponować w innej? Wyczuwam tu haczyk, bo jak odpiszę, że jestem zainteresowania to będzie można podważyć moją chorobę.

Trochę się, że tak powiem, zdziwiłam obrotem sprawy, bo zastanawiałam się jak tu lojalnie dać znać, że raczej powinni kogoś na moje miejsce poszukać, bez mówienia wprost, że ja raczej nie wrócę. Myślałam, że się nie domyślą i będą w kłopocie. Cóż ja naiwna. Dadzą sobie radę beze mnie, nie jestem niezastapiona.

Na moje szczęście szef spóźnił się z tą informacją dokładnie o tydzień. Wg holenderskiego prawa pracy bowiem musi to zrobić miesiąc przed zakończeniem umowy. Wyczytałam, że w takiej sytuacji należy mi się odszkodowanie za ten tydzień. Plus odprawa. Wpadnie więc parę groszy. Nie zmienia się natomiast fakt, że mogę udać się na zasiłek chorobowy i zostać na nim nawet 2 lata. Nie planuję aż takiego długiego terminu, ale kto wie, co życie przyniesie… Muszę się przyznać, że wyczułam w dole brzucha spore zgrubienie i teraz zastanawiam się, czy to mięśniaki odrosły, czy to coś gorszego. Przyznałam się tylko kuzynce, poza tym nikt nie wie. Mam zamiar w poniedziałek zadzwonić do przychodni, może już są wyniki i umówić się na badania. obawiam się, że potrzebna będzie konsultacja ginekologiczna. Czyżby znowu operacja? Jeśli tak, to najlepiej jak najszybciej, aby mogła dojść do siebie i poszukać nowej pracy.

W każdym razie dobrze, że dostałam tę informację mailem, bo w razie czego mam na piśmie. Ściągnęłam sobie też wszystkie paski wypłaty. Muszę jeszcze poszukać umowy o pracę, choć tu może być kłopot, bo pracowałam 1,5 roku czyli powinnam mieć trzy 6-miesięczne, ale dostałam tylko dwie. O pierwszą się nie mogłam doprosić, wprawdzie w Holandii umowa ustna też obowiązuje, ale co na papierze to na papierze. To była jedna z czerwonych flag, które zignorowałam i przez to zmarnowałam 1,5 roku.

Cóż człowiek uczy się na błędach.

Orka i granice

czterdziestkaaDodaj komentarz

Nawet nie wiem od czego zacząć, ale dzieje się. W uczuciach bez zmian: Wiatrak jest jaki jest, czasem mnie wkurza, lubi sobie porządzić, a czasami jak do rany przyłóż.

W pracy za to orka. Pracuję w sklepie online. Nie oznacza, że to ja pracuję online- przychodzę do pracy jak najbardziej fizycznie. Zamówienia spływają, my wysyłamy, kupujemy, przyjmujemy towar na magazyn, układamy na półki. Troszkę pracy przy komputerze, ale bardzo dużo chodzenia i pakowania. Oraz dźwigania. Niektóre paczki dochodzą do 30 kilogramów… ostatnio sprzedaż się zwiększyła, wysyłek jest więcej, ale ja już nie daję rady zwiększyć tempa. Zaczęłam być zmęczona i częściej się mylić, co jest mi ostatnio wypominane. Żeby było śmieszniej- nie przez szefową, a przez kolegę pracę, który ma zncznie większe doświadczenie w branży i wydaje mu się, że jest moim szefem. Odezwały się moje problemy z nogą i kolanem, doszeł bół nadgarstka i właściwie od sierpnia jest tylko gorzej.

Oczywiście wszystko za najniższą, bez jakiejś premii i z najniższą z możliwych liczbą dni wolnych. Ostatnio tak bardzo mam dość, że postanowiłam nie przedłużać umowy, która wygasa mi 10 maja. Na początku chciałam po prostu znaleźć coś nowego, powiedzieć, że odchodzę i zakończyć współpracę. Okazało się to nie takie proste, bo znalezienie nowej pracy, która spełnia jakiejś moje minimum nie jest takie szybkie, a mój pogarszający się stan fizyczny uniemożliwia mi przejście tak od razu do nowej firmy.

Wiatrak mi zasugerował więc, a ja po konsultacjach z chatem gtp i jego siostrą, specjalistką HR, pójść na chorobowe. Jutro idę na 5 ostatnich dni do pracy, potem tydzień urlopu, a potem zgłaszam nieobecność. I tu naprawdę bez ściemniania, bo już nie śpię po nocach: z bólu i stresu. Po 10 maja moje chorobowe przejmuje urząd, który zajmuje się zasiłkami czyli UVW i mogę tak chorować do roku, choć nie planuję tego aż tak długo. Zobaczę co powie specjalista, do którego zamierzam się udać. Fizjoterapeuta zasugerował, że to może być artroza czyli zwyrodnienie biodra. W najgorszym przypadku czeka mnie operacja… A dźwiganie 30 kilogramowych paczek w pracy naprawdę nie pomaga.

Jedyny plus tej całej sytuacji to, że od stycznia schudłam przeszło 7 kilogramów… Wyłącznie przez pracę. Jeszcze 2 miesiące i byłabym modelką, ale chyba wolę więcej nie ryzykować mojego zdrowia. Także tego psychicznego….

Minusy mieszkania w małej miejscowości

czterdziestkaaDodaj komentarz

Koszty. Dużo większe niż w mieście. O tym mało kto myśli, ale rzeczywiste koszty utrzymania na wsi mogą być o wiele wyższe niż w mieście. Co z tego, że mieszkanie było dwa razy tańsze? Policz koszty czynszu, usług, ceny w najbliższych dostępnych sklepach, a może się okazać, że wcale nie zaoszczędziłeś, kupując tańsze mieszkanie.

Transport. O ile nie dysponujesz własnym samochodem na wyłączność, problematyczne może być nawet wyjście na piwo ze znajomymi. Jak jesteś biedną studentką bez samochodu, to pierwsze, co rozważasz po zaproszeniu na imprezę, to: jak wrócę do domu?

Po trzecie: wszyscy wszystko o wszystkich wiedzą. Pół biedy, jeśli to jakaś tam „prawda”, że jesteś piękna, młoda i bogata — niech zazdroszczą. Co jednak, jeśli są to fakty całkowicie zmyślone na twój temat?

Moja mama, będąc dyrektorką małej wiejskiej szkoły, usłyszała od pani w autobusie, że „puszcza się”. Ta opinia była wysnuta oczywiście wyłącznie na podstawie tego, że mama mieszkała sama, bez męża. Osoba w autobusie nie wiedziała, do kogo mówi.

Nowy Rok 2026

czterdziestkaa1 komentarz

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku 2026!

Sylwester spędziłam na kanapie i poszłam spać 23.30. Miałam jechać do koleżanki, która mieszka na południu Polski, ale perspektywa spędzenia 5 godzin w pociągu po to, aby zaraz rano wracać do siebie nie była zbyt zachęcająca. Mój brat o 19 już chrapał więc wieczór był niezwykle ekscytujący. nawet nie chciało mi się na Stinga czekać, zresztą nie przepadałam nigdy za muzyczną oprawą tych sylwestrowych wieczorów.

Zdjęcie autorstwa Emilio Sánchez Hernández na Pexels.com

A jutro już muszę wyjeżdżać. Zawsze mam ochotę zostać, ale co bym tu robiła? Z pracą w Polsce słyszę ciężko, a ja mam 50 lat- wiek wykluczający kobiety z życia zawodowego. jedyne co tu mam to udział w mieszkaniu, na razie 1/3, ale starszy brat mi chce swoją część przepisać, więc tak jakbym miała większą część mieszkania. Może uda mi się oszczędzić tyle, aby spłacić drugiego brata.

Mam zamiar tu kiedyś wrócić, ale co przyniesie życie nie wiem. Mimo, że nie żyje mi się źle w Holandii to w Polsce jestem po prostu u siebie.

Wesołego po świętach

czterdziestkaa1 komentarz

Przepraszam, że nie odezwałam się wcześniej. Życzę Wam wszystkiego najlepszego po Świętach. Mam nadzieję, że nie przytyliście za bardzo? Ja się na wszelki wypadek nie ważyłam, zwłaszcza że ta waga, co jest u brata to staroć i na pewno przekłamuje.

Zdjęcie autorstwa Toni Cuenca na Pexels.com

Jestem akurat w Polsce, Artur w Afryce. Z prezentów dostałam od niego podręczniki do holenderskiego i 30 euro, a od jego siostry kosmetyki i książkę. Brat nie uznaje prezentów, ale powiedzmy, że w większej części poniósł koszty kolacji wigilijnej. A u was jak z prezentami?

Jeszcze mam tydzień wakacji, odlatuję 3 stycznia. W międzyczasie mam zamiar się spotkać z koleżanką, z którą znam się od czasu studiów, koleżanką z byłej pracy i kuzynką. Koleżanka z pracy przez Święta nie odezwała się, ona ma jakieś tam problemy zdrowotne, muszę do niej zadzwonić. Kuzynka ma męża i rodzinę, akurat to rozumiem, choć tak na co dzień mąż w delegacjach na co ona bardzo narzeka. Mam jeszcze znajomą na południu Polski, która odezwała się do mnie po latach, zastanawiam się, czy wpaść do niej na Sylwestra, ale to kilka godzin drogi, nie wiem czy mi się po prostu chce. Czasami mam wrażenie, że to ja bardziej zabiegam o ten kontakt i to mi zależy. Kupuję prezenty, zapraszam, dopytuję się. Może powinnam odpuścić i utrzymywać kontakt tylko z tymi co chcą mieć relację? Nic na siłę.

Kuzynka powinna bardziej żałować, bo kupiłam jej zestaw do włosów firmy Kerastase. Jak nie będzie się chciała spotkać, to po prostu to sprzedam i tyle. Ona sama nigdy pewnie by sobie czegoś takiego w życiu nie kupiła.

Ja czasami tak mam, że daję więcej niż otrzymuję. Chyba nie warto.

50te urodziny

czterdziestkaa5 Komentarzy

W tym tygodniu skończyłam 50 lat. Dacie wiarę? Nie myślałam o tym, kiedy zakładałam bloga trzydziestka tuż tuż. żałuję, że przepadł wraz z opcją blogowania na gazeta.pl, ale czas leci nieubłaganie.

Dzień spędziłam w pracy, na popołudniówce. Nie było żadnych życzeń, nikt w firmie nie wiedział, że mam urodziny. W niedzielę rano przyszła mama i siostra Artura na kawę, wieczorem poszliśmy na kolację do restauracji. Miała dołączyć moja koleżanka, ale wykruszyła się z powodu choroby. Mój brat nie obchodzi urodzin i pewnie nawet nie wie, którego dnia i która to rocznica.

W ramach prezentów zrobiłam sobie jeszcze w sierpniu sesję zdjęciową w Amsterdamie, w takim industrialnym miejscu, chyba byłej fabryce, gdzie jest luzacki klimat, kolorowe murale i kanał. Niestety spora część terenu była zamknięta, bo akurat odbywał się tam pchli targ. Udało się wyczarować kilka fajnych zdjęć. Miałam okazję ubrać sukienkę w niebieskie kwiaty kupioną rok temu w HM. Patrzę na te fotki i pocieszam się, że wcale nie wyglądam na 50 lat.

Od Artura dostałam zegarek Samsung FIT 3. Sama mu zresztą wysłałam linka, bo pytał się co chcę dostać. Okazało się, że w pracy lekko robię 10 tysięcy kroków. Dlaczego więc nie mogę schudnąć? W każdym razie fajny gadżet, a ja lubię ładne drobiazgi. Obiecuję sobie, że będę go używać nie tylko do pracy. Od razu wyłączyłam wszystkie powiadomienia, bo mnie denerwowało, że toto brzęczy za każdym razem jak ktoś napisze do mnie na whatsuppie.

Teraz zostaje mi czekać do 60tki…

Urlop w Polsce

czterdziestkaa1 komentarz

Przyjechałam sobie na urlopik w Polsce. Jedni zdziwieni, że bez partnera, drudzy, że tylko na dwa tygodnie. Co do pierwszego to ja sobie tu przyjeżdżam do domu. Trochę poleżę przed telewizorem, trochę pospaceruję, spotkam się ze znajomymi, czasami zakupy. Luzik. Nie bardzo wiem, co byśmy tu mieli robić razem 2 tygodnie. Oglądać polską telewizję? wykluczone, on nie zna polskiego. Spotykać się z moimi znajomymi? Oni z kolei raczej nie mówią w językach. Obiadów się w Holandii nie jada, on alkoholu nie pije, a wątpię, aby atrakcją było dla niego chodzenie ze mną po sklepach.

Co do drugiego to może to zrozumieć tylko ten, kto pracuje zagranicą i urlop w Polsce traktuje po prostu jak okazję spotkania się z rodziną i przyjaciółmi. Oprócz tego ja sobie jadę na urlop typowy, wyjazdowy i wtedy to są dla mnie wakacje, a nie po prostu wolne. W związku z tym nie mogę naraz całego urlopu wybrać, dzielę sobie na mniejsze kawałki i zawsze tak było. Nie lubię jak ludzie próbują przekonać mnie do swoich zwyczajów. Moi litewscy koledzy z pracy jadą na cztery tygodnie urlopu na Litwę, ale w ciągu roku nie wyjeżdżają nigdzie indziej. Ok, ale to nie dla mnie.

Przyjechałam, cieszę się urokami wolnego, ale niestety pogoda nie rozpieszcza; jest raczej zimnawo, popaduje, na najbliższy tydzień zapowiadają burze. Tym bardziej siedzę sobie w domu, co lubię najbardziej.

A wy jak spędzacie urlop? Koniecznie musi być zagranicą, czy może być po prostu w domu?

Oferta pracy

czterdziestkaaDodaj komentarz

Już witałam się z gąską, już już, ale niestety wszystko się rozmyło.

3 tygodnie szukałam pracy. Wysłałam chyba z 6 CV, miałam 3 reakcje. Pierwsza uwaga odezwała się do mnie znana firma z branży elektronicznej, światowa marka, bardzo znana. Praca biurowa. Niestety pierwsza rozmowa była przez telefon, ja zestresowana, oni mnie wzięli z zaskoczenia, bo myślałam, że chcą się umówić w biurze. Nie wiem też, czy psychicznie byłam gotowa na tak dużą zmianę.

Druga rozmowa była już zdecydowanie bardziej obiecujaca. Firma produkcyjna z branży medycznej szukała kogoś kto częściowo będzie pomagał na produkcji, w clean roomie, a resztę etatu przeznaczy na poznanie pracy logistyki/magazyniera, która w ciągu 3-4 lat wybiera się na emeryturę Oferta wymarzona dla mnie, bo oznacza balans: trochę wysiłku fizycznego, trochę umysłowego, lżejsza praca, paczek nie trzeba nosić. Z rzeczy, których się obawiałam to musiałabym zrobić uprawnienia na wózki widłowe, ale to ponoć łatwiejsze niż prowadzenie samochodu. Nie mogłabym też nosić makijażu i paznokci, ale powiedziałam na rozmowie, że przynajmniej oszczędzę 50 euro.

W sumie miałam w tej firmie cztery rozmowy: z rekruterem przez telefon, potem z nim osobiście, w firmie jeszcze dwie. Najmniej była mowa o warunkach oferowanych. Wiedziałam, że umowa jest bezpośrednia, a nie przez agencję, w ogłoszeniu były podane widełki i inne bonusy, a raczej ich brak. Standardem są tzw. reiskosten (kilometrówka) oraz pensioen czyli plan emerytalny.

Okazało się jednak, że stawkę zaoferowali mi niższą niż w ogłoszeniu, wcześniej zapytali mi się ile obecnie zarabiam, a ja głupia im powiedziałam. Nie było mowy o negocjacji, nie chcieli mi dać tej niższej kwoty z widełek. Po drugie nie było planu emerytalnego. Tłumaczyli się, że są za małą firmą. Ok, ale po co pisali o tym w ogłoszeniu? W moim wieku muszę myśleć o przyszłości. Wprawdzie mogłabym się ubezpieczyć sama, ale to by oznaczało wydatek rzędu 300 euro.

O ile mogłabym zaakceptować niższą stawkę to plan emerytalny to punkt absolutnie obowiązkowy. Zdecydowałam się nie podpisywać gotowej już dla mnie umowy i szukać dalej. W końcu do listopada umowę mam, nie pali mi się grunt pod nogami, mogę szukać na spokojnie.

Problemy z Umową o Pracę: Czego Unikać w Holandii?

czterdziestkaa1 komentarz

Przyszła do nas na kolację wczoraj siostra Artura. Relacje z nią są daleko lepsze niż z mamą, ale nie zostałyśmy jakimiś bliskimi przyjaciółkami. Pracuje jako specjalista HR w urzędzie gminy, skończyła jakieś ciężkie studia zakonczone egzaminem i zna się na tym co robi.

Przeczytała moją umowę o pracę, którą dostałam na maila podczas pobytu w Polsce. Szczerze mówiąc to sprawdziłam tylko, czy jest na moje dane, czy kasa się zgadza i czy jest na czas nieokreślony tak jak było mówione na początku. Nie była, jest na kolejne 6 miesięcy. Potem dopiero zorientowałam się, że dostałam tylko jedną umowę, a tej pierwszej ciągle nie. Jest tylko mowa, że to przedłużenie, nie wiem czy w razie, czego mam prawo do zasiłku.

W każdym razie włosy jej dęba stanęły na głowie. Powiedziała, że pierwszy raz czyta coś takiego, ale to Holenderka, pracowała w porządnych firmach, może tam takie kwiatki nie występują. Można powiedzieć, że umowa balansuje na granicy prawa. Wiedziałam już wcześniej, że mam tylko 20 dni urlopu, ale dowiedziałam się o tym od mojego kolegi z pracy, bo podczas rozmowy kwalifikacyjnej szef „udał”, że nie wie ile jest urlopu i zaakceptował, że 24-25 dni. Oficjalnie wg holenderskiego prawa jest to rzeczywiście tylko 20 dni na rok, ale NIKT nie daje tylko tyle. Zwykle jest więcej. W poprzedniej firmie miałam 30 dni plus 2 dni za to, że skończyłam 40 lat plus np godziny na wyjście do lekarza, czy dentysty oraz np dni na przeprowadzkę, śmierć członka rodziny i takie tam. To w Polsce jest chyba urlop okolicznościowy. Artur ma 40 dni urlopu, bo dodatkowe dziesięć przysługuje z powodu stażu pracy. W Holandii pracodawcy często oferują pracownikom więcej, niż minimum wymagane przez prawo. Jeśli chodzi o urlop to dzieje się to tak powszechnie, że nie widziałam nigdy ogłoszenia o pracę z 20 dniami urlopu. Nawet Artur był przekonany, że jest ich więcej.

W umowie jest pełno błędów stylistyczno-ortograficznych. W dwóch liniach znalazła ich aż pięć. Wspomina się tam mój numer BSN (służący do rozliczeń podatkowych z Belastingiem, czyli holenderskim urzędem skarbowym), którego oficjalnie nie powinna tam być. Pracodawca zastrzega sobie prawo do bezpłatnych godzin nadliczbowych, a także do zmiany miejsca i zakresu pracy, a także zmiany stanowiska. Mogą więc mnie np zrobić sprzątaczką. Chorobowe jest płatne 70 % przez 3 miesiące. Z reguły to dzień albo dwa, czasami pierwszy rok jest pełnopłatny, a drugi 80%. Umowa zawiera miesięczny okres wypowiedzenia, czego w takich krótkoterminowych umowach się w Holandii nie stosuje. Data podpisania umowy to 23 maja, a kontrakt zaczyna się 11 maja. Nie wolno przyjmować żadnych prezentów (nie tylko od klientów co zrozumiałe), ale też od kolegów z pracy.

To oczywiście tylko i wyłącznie moja wina, że podpisałam to gówno bez przeczytania, ale po pierwsze byłam tak zadowolona, że w końcu mam jakiś papier w ręku, a po drugie byłam na wakacjach i nie miałam do tego głowy.

Wiecie co dzisiaj robię? Szukam nowej pracy. Nie zamierzam tam być w sierpniu, kiedy moi koledzy jadą na wakacje na 4 tygodnie, a ja zapewne będę zmuszana do robienia darmowych nadgodzin. Teraz rozumiem dlaczego szukano pracownika nieoficjalnymi kanałami, a przecież nie chodziło o jakieś bardzo specjalistyczne stanowisko, które trudno obsadzić.

Teraz mam nauczkę na przyszłość: nigdy, ale to nigdy nie podejmować pracy bez podpisanej umowy w ręku, a po drugie zawsze czytać, co się podpisuje.

Obiadek u mamusi

czterdziestkaa2 Komentarze

Dzisiaj Artur jadł obiadek u mamusi. Właściwie to kolację, ale to jak u nas obiad tylko później jadany. O 12 to oni tu mają lunch. Prawdę powiedziawszy to ja się do tego rozkładu posiłków dostosowałam. Rano jem śniadanie, zabieram coś ze sobą na drugie i lunch oraz popołudniową przekąskę. Potem jem kolację na ciepło, bo w polskiej porze obiadowej to ja jestem w pracy, wracam późnym popołudniem to bez sensu gotować jakieś zupy i ziemniaki.

Ale ja nie o tym. Niech tam każdy jada jak chce i na zdrowie. Ja o tym, że Artur od lat jada te kolacje u mamusi. Jak był samotnie mieszkającym kawalerem to OK. Ale ja tu mieszkam już półtora roku. Jesteśmy jakby w związku, jeździmy razem na wakacje, budżety mamy osobne ale gotujemy wspólnie. Znaczy ja gotuję, bo robię to lepiej, ale śniadania i lunche do pracy to on sobie sam szykuje. Nie wtrącam się, on tam głównie żywi się muesli i kanapkami z żółtym serem. Ale moje wprowadzenie się nie zmieniło tego, że do mamusi jest proszony jednoosobowo. Ja rozumiem, że może być trudno, bo nie jem mięsa, ale zawsze można pójść na kompromis i zrobić coś bez. W holenderskich sklepach jest pełno półproduktów, to tylko kwestia chęci. Rozumiem, że czasem by chciała z nim porozmawiać sam na sam, ale wyobrażacie sobie sytuację, że na niedzielne obiadki w Polsce u mamusi/teściowej jesteście zapraszani pojedynczo? Ja nie.

Pogodziłam się z tym, ale czy to nie świadczy o tym, że nawet jego matka nie wierzy w trwałość naszego związku? Nie wspominam nawet o tym, że ona u nas na żadnej kolacji nie była, a na ostatniej kawie jakieś parę miesięcy temu. Czy to wszystko nie dziwne?