Śledzie się moczą. Karpia i tak nigdy nie lubiłam 😉 Choinki nie będzie. Za to rozmawiałam z Danielem w nocy godzinę. Zaprosił mnie na Sylwestra w hotelu. Tęskni. Ma do mnie tysiąc pytań. Na przykład ile mam właściwie lat. To mu powiedziałam. Przeżył. Umówiliśmy się, że będziemy się spotykać, ale nie będzie z tego związku. Najważniejsza jest jednak rozmowa, bo wszystkie nieporozumienia się z biorą się z braku konwersacji. Daniel powiedział mi, że ja jemu już dawno w oko wpadłam, jak kiedyś ze znajomą pojechałam do niego, namówić dziewczyny na wspólne piwo. Ponoć miałam zajebiste ciemne okulary. Sytuację pamiętam, okulary kosztowały 10 złotych chyba. Ponoć wtedy jeszcze nie wiedział kim jestem i całe śledztwo w hotelu przeprowadzał. O niczym nie wiedziałam 🙂 Dobrze jednak czułam, że się kręci wokół mnie.

Najważniejsze jest jedno: wczoraj byłam u przyjaciółki, której znajoma sprowadza z Niemiec ciuchy z końcówek serii, bardzo przecenione, okazyjne z wystaw na przykład albo sesji zdjęciowych. Nabyłam na przykład czerwone buty firmy Hogl za 1/3 ceny. I zajebistą, czarną sukienkę Monnari, w której wyglądam jak milion dolarów. Akurat na Sylwestra :).

 

Ja wiem, że to co zaproponował mi Daniel nie jest może szczytem marzeń. Dla mnie to taki etap przejściowy od bycia samą do jakiegoś stałego mężczyzny w moim życiu. Doceniam też to, że powiedział mi szczerze, a nie mami mnie jakimiś obietnicami. 

 

W każdym razie bardzo się cieszę, że wyjaśniliśmy sobie wszystko i już nie mogę się doczekać powrotu 🙂

Przyjęcie świąteczne w tak świeckim kraju jak Holandia to co innego niż polska firmowa Wigilia. Nie musisz jeść śledzika, jak nie lubisz i składać nieszczerych życzeń ludziom, za którymi nie przepadasz. Po prostu przychodzisz i cieszysz się drinkiem, jedzeniem w postaci szwedzkiego bufetu, ludźmi, z którymi możesz porozmawiać albo nie. Nigdy nie wiesz też jak się zakończy 😉 Pamiętacie Bridget Jones fałszującą niemiłosiernie na podobnym przyjęciu? Udało mi się nie zrobić podobnego wrażenia. Na początek jednak od razu wpadłam na Daniela…

Tu by się trzeba cofnąć o 2 dni. Wyszłam sobie spod prysznica, a tu na Messengerze wiadomość od Marcina, kolegi Daniela z kuchni, który pisze że Daniel stoi przed naszymi drzwiami, bo chce zostawić u nas jakiś swój rower. Rower był zepsuty, a do nas ponoć bliżej. Dzwonek nie działa, na pukanie nikt nie reagował i napisał do pośrednika. Niestety jak już odczytałam wiadomość dawno sobie pojechał, a ponoć dłuższy czas stał…Pomyślałam, że do Wiolki miał bliżej i dziwne to jakieś…

 

Kiedy więc zobaczyłam go przy stoliku, podeszłam i od tego roweru zaczęła się nasza konwersacja. Powiedziałam mu, że wykup go będzie sporo kosztował. Droczyliśmy się chwilę i zapytałam go wprost, czy mnie odblokuje na FB i przestanie zachowywać jak dziecko. On na to, że ludzie sobie robią różne noworoczne postanowienia. I że sama przecież chciałam. Czas najwyższy, bo nawet Marcin w końcu się wkurzył, że on nie jest pocztą i mamy przestać się zachowywać jak dzieci. Czyli wie 😉

 

Na przyjęcie ubrałam moją nową bluzkę i czarne spodnie. I nowe szpilki. Dobrze, że to było u nas w hotelu i musiałam zrobić tylko parę kroków, bo dawno nie chodziłam na szpilkach. Bartek na mój widok zaniemówił, a B starannie udawał, że mnie nie widzi. Byłam wyższa od Daniela i większości lasek. Było bardzo miło, ale to białe wino, które mi nalał Dawid lekko mi zaszumiało. Stwierdziłam, że jednak nie jadę rowerem i zabrałam się samochodem z chłopakami z kuchni. Już w samochodzie Daniel ściskał mi rękę, potem mnie tak starannie odprowadzał, że dzisiaj rano znalazłam jego koszulę u siebie w pokoju. Muszę zrobić porządek, bo dzisiaj wyjeżdżam, a narobiliśmy bałaganu. I hałasu, nie mam złudzeń. 

 

Rower dzisiaj zamknęłam w komórce. Będzie musiał go jednak wykupić. Słono 😉

Wyjechałam sobie na weekend do znajomych. W planach mieliśmy wypad na jarmark świąteczny, ale przedtem poszliśmy do mongolskiej knajpy. Można tu stracić figurę, bo za 13 euro możesz się najeść ile chcesz: w pewnych godzinach obowiązuje tu po prostu tak jakby szwedzki bufet. Bo drugim talerzu miałam siłę tylko na deserek, oni jeszcze sobie nakładali sushi. Inna sprawa, że w ogóle u nich jadłam obfite posiłki, po miesiącu musiałabym chyba na nowo zacząć kompletować garderobę 😉

 

I tam, już przy wyjściu można było zabrać ciasteczko z wróżbą. Rozpakowałam je dopiero w domu, bo wcześniej nie miałam siły nawet na łyk wody. We wróżbie było napisane: masz zamiar przezwyciężyć trudności. Wiem, że to zabawa, przypadek i takie tam, ale to zdanie pojawia się w różnych wróżbach i horoskopach regularnie. Nie, że spotkam księcia na białym koniu, czy wygram w totolotka. No mam zamiar przezwyciężyć, bo co innego można zrobić z trudnościami? Usiąść i płakać? Nie można się poddawać, jakoś trzeba walczyć. Wychodzi mi to różnie, ostatnio częściej ulegam różnym pokusom, ale brnę do przodu.

 

Ciekawe jednak, że nawet wróżby w dalekich Niemczech, w jakiejś restauracji, w której byłam pierwszy raz i spontanicznie, wiedzą o tym 😉

 

Ponieważ B. dał mi wczoraj prztyczek w nos trafia na oślą ławkę. Oczywiście, że macie rację. Co to ma być? Podnoszę poprzeczkę wyżej. Niech się trochę postara. 

Chociaż muszę przyznać, że odkąd zaczęliśmy flirtować jego zachowanie wobec mnie w pracy uległo zmianie. Przedtem często mnie nie widział, teraz starannie mówi cześć i zagaduje. Tłumaczył się, że on czasami nie nosi soczewek i wtedy nie dowidzi. Dziwne troszkę, bo teraz nagle zaczął dowidzieć? Mówił mi też, że wcześniej nie myślał, że może mi się podobać. Hmm Widać za słabe te sygnały wysyłam? Co nie zmienia faktu, że zamiast być zachwyconym, zrobił unik i odwlekł całą sprawę w nieskończoność.

 

Jak to jednak niestety jest, że jak mi się facet podoba i chcę się z nim umówić to mnie unika, a jak mi się nie podoba to wręcz przeciwnie? Pecha chyba mam jakiegoś.

 

Tyle dobrego, że wyspałam się za wszystkie czasy w mojej nowej pościeli. To ciekawe jednak, bo poduszeczki ozdobne kupiłam jak podrywałam Daniela. Ciekawe co sobie kupię przy następnym facecie 😉

Umówiłam się z B na jutro rano. Po dziewiątej. Trochę dziwna pora na randkę, ale on też jak ja dziwnie pracuje- głównie popołudniami. Mam stracha, bo dawno nie byłam na bliskim spotkaniu pierwszego stopnia z mężczyzną. Najwyżej facet ucieknie ze strachem. Nie, nie ucieknie- spotykamy się u niego. Ja ucieknę?

 

Powód mojego wolnego w piątek jest za to niewesoły: miałam pójść do pracy, ale nie ma obłożenia, nie ma pokoi do sprzątania. Nie wiem, czy w tym tygodniu wyjdzie mi 25 godzin. Zadzwoniłam do agencji, może mnie wyślą gdzieś ekstra. Jeśli nie będę musiała wykorzystać godziny urlopowe, które odkładałam sobie na święta.

 

Święta… jadę głównie po to, aby odebrać dowód osobisty, tak to bym pewnie nie jechała. Muszę zadzwonić do brata, że przyjeżdżam, ale odkładam to z dnia na dzień…

 

Wracając do pierwszej kwestii: w co ja się ubiorę?? Dżinsy? Kiecka? Krde nie wiem.