Chyba właśnie zostałam signielką…

Artur poleciał tydzień temu do Marsylii. Widzieliśmy się więc 2 tygodnie temu, bo jakoś nie znalał czasu przed wyjazdem, aby się ze mną spotkać. Jak Boga kocham myślałam, że wyjeżdża na tydzień, choć już jakiś czas temu powiedział mi, że zablokował sobie urlop na przełomie kwietnia i maja, aby wykorzystać holenderskie długie weekendy.Żeby sobie podróżować. Oczywiście w tych planach nie uwzględnił mnie, a dzisiaj jak go zapytałam kiedy wraca powiedział, że nie wie. Myślałam, że żartuje. Zaczął mówić, że może wróci ciut wcześniej ok 18 maja i wtedy pojedziemy sobie rowerami gdzieś. Jest 30 kwietnia. Widzieliśmy się 16 kwietnia ostatnio i oznaca to, że on planował miesiąc beze mnie. I jeszcze wypominał, że ja przecież jeżdżę do Polski….

Raczej nie musi się za bardzo spieszyć, aby tu wracać. Zmarnowałam z nim czas, ale na własne życzenie, do nikogo nie mogę mieć żalu.

Boli, ale widać tak miało być. Cóż stara, a głupia…

Miałam pisać, nie pisałam i nic nie mam na swoje usprawiedliwienie. Odkąd zrezygnowałam z grupowego kursu holenderskiego wydawało mi się, że będę mieć więcej czasu, ale oczywiście leń we mnie zamieszkał i nie chce opuścić. W skrócie: od stycznia mam stałą umowę, z Arturem ciągle się spotykam, byliśmy razem w Paryżu gdzie omal go nie rzuciłam, w pracy OK, holenderskiego uczę się prywatnie, zapisałam się na kurs z excela i angielskiego w ramach programu Santander Banku i ciągle mieszkam u dziadka.

Mieszkam, bo tak mi wygodnie, cena jest na moje możliwości, lokalizacka dogodna i przyzwyczaiłam się. Tak tu minęło cztery lata, choć dziadek mnie też denerwuje, tak jak Artur czasami. Oczywiście część sytuacji to moja wina, bo nie umiałam postawić granic i być asertywną. Od jakiegoś czasu nastawiam się na wyprowadzkę, ale znalezienie mieszkania w Holandii nie jest proste. Muszę się jednak przyznać, że nie szukałam jakoś specjalnie intensywnie.

W środę znalazłam ogłoszenie o małym mieszkaniu, 35 metrów w dawnym biurowcu. Ono pojawiło się już jakiś czas temu, ale wtedy poprzestałam na rejestracji w agencji nieruchomości. Tym razem postanowiłam pójść dalej wysyłając dokumenty. Jeśli nie to konkretne mieszkanie to może mają jakieś inne, trafię na listę, zawsze to jakaś szansa.

Ponieważ mieszkań w Holandii jest znacznie mniej niż chętnych agencje stawiają warunki. Określone zarobki, na ogół w wysokości dwu albo trzykrotności czynszu, brak zwierząt, najlepiej stała umowa o pracę. Lista dokumentów obejmuje kwitki z wypłaty za ostatnie trzy miesiące, wyciągi bankowe, zaświadczenie z gminy o zameldowaniu, ostatni jarropgave (taki rodzaj PITu) od pracodawcy, deklaracja podatkowa za zeszły rok, zaświadczenie z pracy oraz od aktualnie wynajmującego. O ile większość dokumentów udało się załatwić, mój HR wysłał mi zaświadczenie po godzinach pracy, kwitki i wyciągi sobie sama ściągnęłam, a najdłużej czekam na zaświadczenie z gminy, bo musiałam zapłacić 5 euro i wyślą mi to pocztą. Największy problem zrobił dziadek.

Wysłałam mu formularz mailem prosząc o wypełnienie, ale nie zagłębiałam się w temat, po prostu potrzebuję. Na drugi dzień wieczorem wparował mi do pokoju z tym formularzem w ręku, bardzo podekscytowany zz pytaniem na co mi to, czy to obowiązkowe z rządu i w ogóle żadna firma nie prawa żądać czegoś takiego. Tak byłam zaskoczona, że nie wiedziałam co powiedzieć. On, że musi to rozważyć… Pytania w sumie nie były jakieś podejrzane i dotyczyły tego, czy płacę czynsz na czas, czy miałam jakieś zaległości i czy narobiłam jakiś zniszczeń. To dosyć standardowy formularz przy szukaniu mieszkania.

No i zrobił się kłopot, chociaż dzień wcześniej dziadek mnie zapewniał, że jest bardzo zadowolony z mojego mieszkania tutaj. Ja wiem, że był pewnie zaskoczony, ale w koncu chyba logiczne, że bedę się chciała kiedyś wyprowadzić…

Rano zastałam umoralniający liścik od dziadka z pytaniem jaka firma żąda takiego zaświadczenia i że to scam i że mam „użyć swojgo mózgu”. Krde zrobiło się toksycznie i niekomfortowo… Ja wiem, że nie jestem typową lokatorką, dziadek mi dużo pomógł, pożyczył mi nawet kasę jak mi się zepsuł rower, ale w końcu ja tylko wynajmuję od niego pokój. Może i czasami popełniałm błędy, ale mam już 47 lat i umiem używać mózgu…Jakby co to będą moje własne błędy…

Koniec końców napisałam do niego list, w któym wyjaśniłam, że chodzi o agencję nieruchomości, podałam adres, wyjaśniłam że muszę myśleć o przyszłości i poszukać samodzielnego mieszkania, choć jestem świadoma faktu, że może to nie zdarzyć się szybko.

Dziadek ugiął się i formularz podpisał, ale nie omieszkał dodać swoich trzech groszy. Znowu mi zostawił notkę, w której mnie pouczał o tutejszym rynku mieszkaniowym, podawał ceny wynajmu i ostrzegał przed płaceniem racuhunków za wodę i prąd.

W sumie mobilizował mnie, aby wyprowadzić się jak najszybciej….

Jestem w Polsce i musicie mi wybaczyć, że tak krótko, bo pisze z tabletu, który dostałam kiedyś od Artura, a nie jest to najwygodniejszy sposób na świecie. Od jakiegoś czasu nie biorę laptopa ze sobą.
Siedzę sobie w legginsach i kolorowym świątecznym swetrze, który kupiłam sobie w zeszłym roku. Kocyk, kawa, lampka wina i Diabeł ubiera się u Prady. Książka, nie film. Film zdecydowanie lepszy, książka tak góra 6/10. Na stoliku leży talerz ciastek i znowu mam ochotę nie wracać.
Życzę Wam wszystkim Wesołych Świat i do zobaczenia na)

Zanim przejdę do rzeczy to powiem Wam, że aż zamarłam jak próbowałam się zalogować, a tu wyskakuje info, że WordPress ze względów bezpieczeństwa zablokował mi konto. Na szczęście udało się odblokować. A po drugie mój laptop tak dyszy i grzeje, że obawiam się, że długo nie pociągnie… Przed chwilą się o mało nie oparzyłam…. Czas na nowy?

A co do meritum… W Holandii zrobiła się ładna pogoda, weekend ładny, a we wtorek ma być aż 36 stopni. Jakby ciut za gorąco. Mieliśmy się z Arturem wybrać na wycieczkę rowerową. Dawno mnie namawiał, że są w okolicy ładne dzikie tereny, zero ludzi. Ale za daleko pieszo, trzeba się tam pojechać rowerem. Już kiedyś tam proponował mi swoją „holenderkę”, której nie chciała siostra. Nie dziwię się siostrze, ja też jej nie chciałam. Nawet nie próbowałam na niej pojechać. Okazało się, że blokada przez nieznanym jest w tym wypadku zbyt silna.

Miałam więc wziąć swój rower, wsiąść do pociągu, wysiąść w Z, przenocować z rowerem (znaczy rower w piwnicy, ja u Artura) a rano czyli dziś mieliśmy pojechać. Już na stacji u mnie okazało się, że nie ma bezpośredniego pociągu jak zawsze i trzeba się przesiadać w Amsterdamie. Potem nie mogłam wtargać swojego rowera po schodach, na szczęście znalazł się jakiś dżentelmen. W pociągu na specjalnym miejscu już stał jakiś rower, swój więc postawiłam obok. Niestety podczas jazdy przewrócił się na pana, który siedział na przeciwko… Na szczęście stłukł sobie tylko lekko kolanko, obeszło się bez ran szarpanych. Jak wysiadłam na stacji przesiadkowej to mądrzejsza o doświadczenie ze stacji u mnie zwiozłam rower na dół windą. Niestety bramki na wyjściu okazały się zbyt szybkie i utknęłam w miejscu, z którego nie mogłam się wydostać. Na szczęście wypuścił mnie pan z obsługi sprzątającej… Przytargałam rower na właściwy peron, ale tam okazało się, że mój pociąg odjechał. Jak za pół godziny przyjechał następny to usłyszeliśmy informację, że nie odjedziemy, bo gdzieś tam wybuchł pożar i pociągi odwołano. W międzyczasie Artur dzwonił, a ja tu z rowerem, plecakiem, pół żywa. Chciał abym gdzieś tam podjechała, mówił że to 10 minut. Mnie google map pokazał 50 minut do niego do domu. A ponieważ google zawsze mi zaniża to na bank byłaby godzina. Co najmniej, bo drugą przeznaczyłam na zgubienie się, które na bank by mi się trafiło w pakiecie.

W tym momencie odechciało mi się wycieczki, roweru i wszystkiego. Napisałam Arturowi, że wracam do domu. Jak już dotarłam do domu, to nie miałam ochoty z nim gadać. Ja wiem, że to nie jego wina, ale to był jego pomysł. Prawie się popłakałam z tego wszystkiego. Uruchomiły się we mnie wszystkie złe zmory i niemiłe wspomnienia. Nie odebrałam Artura telefonów, dziadkowi powiedziałam, że idę spać, ale w nocy nie zmrużyłam oka.

Kiedy więc rano Artur zadzwonił i mówił, że miał na myśli, że ja mam gdzieś podjechać, a on by mnie odebrał (w sensie że podjechał swoim rowerem), a w ogóle to pociągi wznowiono po 45 minutach to z trudem powstrzymałam łzy. Powiedziałam, że nie mogę z nim rozmawiać, rozłączyłam się i rozryczałam na całego. Byłam gotowa z nim zerwać, z powodu tego incydentu. Cały dzień przeleżałam pół żywa i to ja napisałam do niego pierwsza wieczorem. W ogóle nie zainteresował się jak się czuję, a ja tu umierałam prawie… Odechciało mi się wypraw pociągiem gdziekolwiek. Ciągle nie czuję się dobrze. W sumie okazało się znowu, że w razie czego jestem sama i nie ma mnie nawet kto przytulić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze….

Powiedzcie, czy ja nie jestem jednak chora?

Podpisałam kontrakt, zaczynam pierwszego czerwca. Dostalam nawet zaproszenie na imprezę czerwcową 10 czerwca gdzieś tam. Witają mnie jako nową koleżankę. Pewnie nie pojadę, bo to jakieś 65km stąd, ale to miłe, że dostałam takiego maila.

Bo te moje znajome albo wyjechały, albo zaszły w ciążę, albo mają pretensje, że jestem zmęczona akurat nie w te same dni co one. Bywa.

W poniedziałek porozmawiałam sobie z rekruterem na temat oferty pracy. Miałam wrażenie, że jest bardziej wystraszony ode mnie 🙂 W międzyczasie znalazłam sobie ogłoszenia na portalu jego firmy i już mniej więcej wiedziałam na czym polega zajęcie. To praca w tzw clean roomie czyli warunkach sterylnych. Maseczka, rękawiczki, czapeczka. Żadnego makijażu ani biżuterii. Nawet perfumy czy balsam do ciała mogą zaszkodzić. I w tym jakże seksownym stroju siedzisz i np. montujesz sobie bombkę atomową.

Zalety jednak są większe od niedogodności: 40 godzin pracy, 30 dni urlopu. Trzynasta pensja, dodatek podróżny czyli kilometrówka. Płatne urlopy, święta i chorobowe. Weekendy wolne. Trzy przerwy. Pensja na godzinę mniejsza niż biorę od klientów, ale jak policzyć te wszystkie dni, w które nie pracowałam, bo urlopy, święta albo ktoś chory to wychodzi tyle samo albo ciut więcej. W dodatku to duża firma, jakieś szanse na rozwój są zawsze. I stabilność. Wreszcie będę wiedzieć na czym stoję i mogła sobie pojechać na urlop bez myśli, że nie zarobię w tym czasie.

Wczoraj podpisałam umowę. Cieszę się, choć trochę mi szkoda. Nie tego sprzątania, a klientów. Poznałam naprawdę ciekawych ludzi, wiele się od nich nauczyłam. Ich wymagania kazały mi stawiać sobie poprzeczkę wyżej i wyżej. Będę za nimi tęsknić…

Głupia jestem, nie?