Cóż dostałam dzisiaj małą nauczkę: nie mówić ludziom wszystkiego. Naiwnie w ogóle nie pomyślałam, że to co mówię komuś w prywatnej wiadomości może gdzieś wyciec.

Poszło o Renee. Nie odzywał się parę dni, nie odpisał na moje życzenia świąteczna i dowiedziała się o tym moja znajoma, u której się poznaliśmy. W sumie to było tak, że to ona mnie zagadnęła „czy piszemy do siebie” licząc pewnie na jakieś pikatne szczegóły. Musiałam więc odpisać, że nie. Ona się zapytała czemu, co się stało i chyba bardziej się przejęła ode mnie.

Wczoraj Renee napisał, życzył mi Szczęśliwego Nowego Roku. Pomyślałam jednak, że jestem pokręcona, z tą moją dziwną duszą, która zakłada od razu najgorsze. Postanowiłam podejść do tej znajomości na luzie. Napisze to napisze, nie to nie, nie będzie to koniec świata. Nie ten to inny, a jak nie to też się nic nie stanie. Przyzwyczaiłam się być sama. Czasami tak łatwiej.

No i dzisiaj się dowiedziałam, że ona o tym milczeniu opowiedziała swojemu facetowi. On swojemu koledze z pracy i jak się wszyscy trzej spotkali na piwie to ten trzeci mu powiedział, że słyszał, że nie odpisał mi na wiadomość. Nawet nie byłam na nią zła, pewnie chciała pomóc, choć ja wcale nie prosiłam ją o pomoc, tylko się jej trochę pożalić.

Strasznie głupio wyszło i wcale bym się nie zdziwiła, jakby się obraził. W końcu nikt nie chce aby jego randki z dziewczyną były omawiane w gronie znajomych. Ja dostałam nauczkę, aby się aż tak nie zwierzać. Chociaż właściwie nie wiem jak mam reagować w sytuacjach, kiedy mnie się wypytują: pisał? nie pisał? umówiliście się? co robiliście? kiedy? jak? Mam udawać, że nie widzę pytania? Pisać: u mnie wszystko w porządku, dziękuję?

W każdym razie bardzo niezręcznie to wszystko wypadło. Ja wyszłam na nierównoważoną plotkarę, która opowiada o wszystkim na prawo i lewo.

Przyleciałam wczoraj. Ja jednak kocham te szare ulice, krzywe chodniki i skrzywionych ludzi. Gdyby nie pieniądze wróciłabym od razu. Wyjazd to był mój świadomy wybór. Nie chciałabym aby powrót był oparty na emocjach. Za co miałabym tu żyć?

Byłam wczoraj na randce. Już wiem, co się robi na randce z dojrzałym mężczyzną. Opiera się 😉 Bo wiecie… wszystko zamknięte. Poszliśmy na spacer, ale zaczęło padać. Wszystko zamknięte, więc na kawę pojechaliśmy do niego. U mnie dziadek w roli przyzwoitki, więc średnio. Kawa była owszem, nespresso, ale po pierwsze podziwiałam dom. Czysto. Bardzo. Firanki chłopak pierze. Podziwiam, u mnie nie jest tak czysto. Ale generalnie ja nie lubię sprzątać 😉 Po drugie gotuje. Je warzywa, bo widziałam lodówkę. Po rozwodzie, żona była Polką. Ma syna 19 lat. Potem był w związku z kobietą, która tez miała dzieci, więc nie mieszkali razem, ale spotykali się albo u niej albo u niego.

Spędziłam u niego 8 godzin. Było dobrze, nawet jak nic nie mówiliśmy, a on mnie tylko trzymał w objęciach. Nie wiem, czy coś z tego będzie, czy nie. Moje doświadczenie mówi, że nie. Ale tym razem to nie jest facet z Tindera, czy innego internetu. Poznałam go u wspólnych znajomych, w sposób całkowicie tradycyjny. Pewnie jakbym zobaczyła jego zdjęcie by mi się nie spodobał. Spodobało mi się, że nie siedzi z piwem przed telewizorem, jaki to obraz mi sprzedała kiedyś polska szefowa w hotelu. Jeździ rowerem, ale tak profesjonalnie (w grupie). Gra w szachy (był mistrzem regionu).Jest silny- podniósł mnie jak lalkę. I uszanował to, że nie – nie chcę z nim pójść do łóżka.

Zawsze jakiś postęp w relacjach z facetami. 2 lata przerwy miałam. Czas przestać się blokować. Może będzie tylko fajny romans. Lepsze to niż nic. Czy może znowu się pomyliłam???

Dziś kolejna wizyta u dentysty. Piąta. Półtorej godziny mnie męczył, chociaż robił mi tylko dwa zęby. Zęby jednak były w stanie szczątkowym, więc je musiał odbudować. Tyłek mnie zaczął pod koniec swędzieć, ale najgorsze, że napiłam się przed wyjściem z domu kawy i zachciało mi się sikać. Obawiałam się, że w końcu zesiusiam się na fotelu. Z trudem dotarłam do domu i z ulgą poleciałam na tron. Musiałam odmówić klientkę, bo byłam zbyt wyczerpana, aby sprzątać.

Poza tym koleżanka do mnie napisała, że rozstaje się z chłopakiem i szuka pokoju i w związku z tym, czy nie chciałabym z nią wynająć mieszkania? Nie bardzo wiedziałam, co jej odpisać, choć wiedziałam, czego chcę i nie jest to mieszkanie z nią. Nic osobistego, po prostu jeśli mam się od dziadka wyprowadzać to albo na swoje albo przy powrocie do Polski. Dziadek jest wprawdzie nieco upierdliwy czasami, ma swoje przyzwyczajenia i nie do końca jestem zadowolona, ale może on też nie jest zachwycony, że ciągle siedzę w kuchni i gotuję? Jednak zasady są jasne: ja mu płacę czynsz, a z całej reszty rozliczamy się co do centa. Ja mam swoją półkę w lodówce.

Owszem chciałabym wrócić do domu i walnąć się ot tak na kanapie przed telewizorem w szlafroku. Wiecie jednak ja to jest z wspólnym mieszkaniem: imprezuje się fajnie, ale mieszka już nie. Nie mówiąc o tym, co najważniejsze: mieszkanie na wolnym rynku jest dużo droższe i oznacza wydatek ze 2 razy większy niż przy pokoju. Owszem można znaleźć tańsze mieszkania, ale to kawalerki. Nie będę z nikim mieszkać w jednym pokoju, nie jestem studentką. Postanowiłam oszczędzać, pouczyć się holenderskiego i albo znaleźć lepszą pracę, albo wracam do domu. Ile można sprzątać? Najgorsze długi spłacone, został mi jeden, który będę nadpłacać. Tu mnie nic nie wiąże, poza eurami. Fajny kraj, dobrze się mieszka, jeszcze lepiej zarabia, ale nie mam tu przyjaciół i rodziny. Nie poznałam faceta, który ewentualnie mnie by tu trzymał. Nie zanosi się zresztą, aby czekał gdzieś za rogiem. Z tym się pogodziłam, tak ma być. W takim razie po co tu siedzieć?

Postanowiłam więc, że na razie zostanę u dziadka, dopóki mnie nie wyrzuci, bo w razie czego poczeka trochę z czynszem i nie wyrzuci na ulicę. Chyba, żebym dostała mieszkanie socjalne, ale o to w Holandii ciężko. Kolejki są na 10 lat.

Napisałam, więc koleżance, że nie planuję na razie przeprowadzki. Czasy niepewne, a dziadek pewniejszy. Ona się pogodzi z chłopakiem, a ja zostanę z ręką w nocniku. Chociaż tego ostatniego jej nie napisałam….

Byłam dzisiaj u fryzjera. Odkąd mam krótkie włosy i nie farbuję się już sama to jedyny mężczyzna, którego odwiedzam regularnie. Zawsze coś tam zmieni, wytnie, dotnie i nigdy nie wyszłam niezadowolona. Dzisiaj nawet więcej, bo zapłaciłam mniej niż oczekiwałam. W dodatku powiedział, że wyglądam jak milion dolarów, a to zawsze coś. Wolałabym wprawdzie ten milion wygrać niż wyglądać, bo uroda przemija, a dolary zostają, ale widać nie można mieć wszystkiego 😉

Wychodzę i idę na przystanek autobusowy. Autobus podjeżdża, wsiadam. Napotyka mnie uważne spojrzenie ciemnych oczu w egzotycznej twarzy. Poczułam się trochę nieswojo, bo nie dalej jak przed chwilą zażartowałam u fryzjera, że szkoda, że nie jestem lesbijką, bo znam tyle fajnych kobitek, a facetów- niewielu. Fryzjer też jest fajny oczywiście, ale żonaty. Może faktycznie jest coś na rzeczy i powinnam przemyśleć swoją orientację?

Podjeżdżamy pod taki duży przystanek przesiadkowy i pani wysiada. Mija mnie i wyraźnie się uśmiecha. Patrzę co trzyma w ręku, a to była walizka. Wtedy ją poznałam. To była żona klienta, tylko w tych maseczkach na twarzy nikogo nie można rozpoznać.

I tak straciłam potencjalną wielbicielkę 😉

Ja na FB

Disziaj nie był zdecydowanie mój dzień. A na pewno poranek. Zaczęło się niewinnie: stanęłam na wadze. Ot 3 kilo więcej prawie. Ot po urlopie. Trudno. Zjadłam następnie pożywne i zdrowie śniadanko,, nie poddając się wadze. A potem nie mogłam znaleźć kluczyka od rowera. Kluczyk jest w sztuce jeden i nie da się dwukołowcem pojechać nie wsadzając w stosowną dziurkę. Po 15 minutach znalazł się sprytnie ukryty pod stertą jakichś innych gadżetów. Obiecując sobie, że teraz to na pewno posprzątam pojechałam w siną dal. Znaczy do klienta. Pod jego domem zorientowałam się, że nie mam kluczy od domu. Wracam. Nie ma. Zapewne zatrzasnęłam w komórce w środku, ale boję się trochę dziadka budzić. On siedzi tak do 3 w nocy i rano śpi smacznie snem kamiennym. Wracam i piszę, żeby poszukał. Po drodze ptak na mnie centralnie zwrócił swoje śniadanko. Wycierałam się kląc się i ptaka w żywe kamienie. Złośliwa bestia celowo na mnie nakierowała i żygnęła. Mogło być gorzej, bo mogła srajnąć. Za jakie grzechy? Kiedy ja prawie dziewica jestem. Ubiłabym bydlę na miejscu, alle uciekło. Ja rozumiem, że mu śniadanko nie smakowało, ale nie mógł tak obok?

Klucze się na szczęście znalazły: zostawiłam w drzwiach komórki szeroko i radośnie otwartych.

Udało mi się nic nie zepsuć więcej…